PËRSHËNDETJA E PRESIDENTIT TOPI ME RASTIN E 90-VJETORIT TË ORGANIZATËS BOTËRORE TË PUNËS.

 

6 maj 2009

Përshëndetje të gjithëve,
E nderuar Zonja Gylden Tyrkoz-Koslet,
Të nderuar Zonja dhe Zotërinj,

Padyshim që e prita me shumë kënaqësi dhe respekt ftesën për të marrë pjesë në këtë takim, pikërisht në përvjetorin e 90-të të Organizatës Botërore të Punës, padyshim një ndër organizatat më të rëndësishme në rrafsh global. Duke iu referuar atij filmimi dhe atyre sekuencave, padyshim njeriu në një analizë shumë të shpejtë e mendon që ka qenë një nevojë, një domosdoshmëri e kohës menjëherë pas Luftës së Parë Botërore, sigurisht për të arritur atë lloj sistemi kompatibël që është i detyrueshëm për të dalë të fituar me një bashkëjetesë të detyruar mes qeverive, midis punëdhënësve dhe punëmarrësve. Pavarësisht që interesat mund të jenë të ndryshme, por patjetër kërkohet që të ketë një kompatibilitet social në funksion të interesit të të gjithëve. Jeta e kësaj organizate deri në 90-të vjetorin e saj padyshim që ka qenë shumë e pasur. Ajo vazhdimisht është rritur dhe jo rastësisht për misionin e saj, Dyzet vjet më parë, pikërisht në 50-vjetorin e kësaj organizate, ajo u nderua me çmimin e lartë, me çmimin “Nobel”. I shkon kësaj organizate ky çmim, patjetër se dhe qëllimi i saj, sikurse ka një lloj anologjie me gjuhën dhe fjalorin e sotëm, të jesh nobël do të thotë të jesh fisnik, pra, kësaj organizate kaq fisnike i takon ky emër, pra emri i të madhit Nobel.

Është kënaqësi e veçantë për mua, që me rastin e këtij përvjetori të shpreh vlerësimin tim të veçantë për përpjekjet e pareshtura në drejtim të zgjerimit të dialogut social, të standarteve të punës, të lirisë së shoqatave, të adresimit të të gjitha aspekteve të punës, të eleminimit të punës së fëmijëve dhe diskriminimit, të vendosjes së punësimit në qendrën e politikave ekonomike dhe sociale, të angazhimit për të zgjeruar mbrojtjen shoqërore për të gjitha grupet në shoqëri, si dhe rëndësisë së veçantë që i kushton sigurisë dhe kulturës së shëndetit në vendet e punës në Shqipëri dhe mbarë botën.

Nuk ishte rastësi, që në fund të takimit, liderët e G 20 deklaruan se e njohin dimensionin njerëzor të krizës financiare globale dhe të gjithë janë angazhuar dhe vazhdojnë të jenë të angazhuar secili në krye të qeverisë, apo të vendit që kryesojnë për të shmangur të gjitha efektet që ka kriza, për të krijuar vende pune dhe po marrin masa që mbështesin njerëzit me të ardhura të ulta, duke i bërë thirrje për këtë qëllim Organizatës Botërore të Punës që të punojë me organizatat përkatëse për të vlerësuar veprimet e deritanishme dhe ato që kërkohen për të ardhmen.

Sigurimi i fondeve të mjaftueshme për gjatë gjithë periudhës së ndikimit të krizës financiare globale, natyrisht, mbetet guri i provës për një mbrojtje të sigurtë shoqërore të familjeve me të ardhura të pakta, për pensionistët dhe për kategori të tjera të ngjashme, pa rënduar ato kategori që janë të zënë me punë, pasi programet e mbrojtjes shoqërore mund të konsiderohen efektive dhe efiçente vetëm po qe se do të gjejmë burime të mjaftueshme.

Mbulimi i programeve të mbrojtjes shoqërore, nëpërmjet rritjes së tatimeve, nga pikëpamja ekonomike, dihet që është i pamundur, pasi rritja e tarifave tatimore në kushtet e krijuara nga kriza do të thithte fuqinë blerëse, do të ulte nxitësit e punës, do të zvogëlonte investimet dhe do të ngadalësonte rritjen ekonomike.

Për përballimin e ndonjë çekuilibri që mund të krijohet nga efektet e krizës globale duhet që të gjithë së bashku ta marrim me një seriozitet të veçantë, pa u përpjekur për të nxjerrë përfitime të çastit, por duke marrë të gjitha masat e nevojshme për sigurimin e burimeve reale me të cilat do të bëhet financimi i mbrojtjes shoqërore.

Rëndësi dhe rol të veçantë, në situatën e krijuar, mund dhe duhet të luajë Këshilli Kombëtar i Punës, si një mjet efektiv për të koordinuar të gjitha nevojat dhe interesat e grupeve shoqërore në vështirësi; si një tribunë ku duhet të zotërojë arsyeja dhe jo pasioni; si një urë për t’i kaluar të gjitha vështirësit.